مرا به یاد آور وقتی که رفته ام ... و رهسپار سرزمین سکوت شده ام ... وقتی دیگر نمیتوانی دستم را در دست بگیری و من نمیتوانم میان ماندن و رفتن دو دل باشم. دیگر برای هر حرف و نیایشی دیر است و اگر زمانی مرا از یاد بردی و دوباره به یاد آوردی اندوهگین مباش
بهتر است مرا فراموش کنی و لبخند بزنی ... تا اینکه به یادم باشی، اما ساکت و اندوهگین
| |