فایدیم

حرف

فایدیم

حرف

صبح-

صبح-روی تمام بلندی های

نزدیک خانه مان راه رفتم

و گریه کردم...

 

یلدا مبارک

                                 راه عشق

راهی ست راه عشق که هیچش کناره نیست                   آنجا جز آن که جان بسپارند چاره نیست

هر گه که دل به عشق دهی خوش دمی بود                    در کار خیر حاجت هیچ استخاره نیست

فرصت شمر طریقه رندی که این نشان                        چون راه گنج بر همه کس آشکاره نیست

ما را منع عقل مترسان و می بیار                              کان شحنه در ولایت ما هیچ کاره نیست

او را با چشم پاک توان دید چون هلال                         هر دیده جای جلوه آن ماهپاره نیست

از چشم خود بپرس که ما را که می کشد                       جانا گناه طالع و جرم ستاره نیست

نگرفت در تو گریه حافظ به هیچ روی                          حیران آن دلم که کم ار سنگ خاره نیست.  

فاصله ایست بین من و آنچه می بینم

فاصله ایست بین من و آنچه می بینم
همه جا نشانه ی حظور خداست
دیگر نه افیونی
تنها سری سرد
مواظب باش، مواظب ، مواظب
من این جا هستم
او آنجاست.........اقیانوسی ست
گاه می توانم به او بیندیشم،
موفق نیستم اما، فرو می افتم
این کتاب عشق است
برج داوود است
تاج عقلانیت است
سکوتی است عظیم
پرواز و هوای شبهی مقدس
من تشنه ی درخشش تاریکی خدا هستم
من تشنه ی نور ماورای این تاریکی هستم
تاریکی دیگری که تشنه ی آنم
پایان یافتن این تشنگی است....

(فیلیپ لامانتیا - ترجمه مهناز بدیهیان)