خنده تو

اگر می خواهی هوا را از من بگیر- نان را از من بگیر
اما خنده ات را نه
گل سرخ را از من بگیر
سوسنی را که می کاری
آبی را که به ناگاه
در شادی تو سرریز می کند
موجی ناگهانی از نقره را
که در تو می زاید... از پس نبردی سخت باز می گردم
با چشمانی خسته
که دنیا را دیده است
بی هیچ دگرگونی
اما خنده ات که رها می شود
و پرواز کنان در آسمان مرا می جوید
تمام درهای زندگی را
به رویم می گشاید
                                                 (پابلو نرودا)

برای تو

برای تو

روزگار درازی ست که در خانه من

سبویی پر از شراب شیرین هست

که تاکنون سر فرود نیاورده است

از هر پیوندی بگسل و به نزد من بشتاب.

                                                    (هوراس-شاعر بزرگ رومی)

شبانه

یاران من بیایید

با دردهای تان

وبار دردتان را

در زخم قلب من بتکانید.

من زنده ام به رنج...

می سوزدم چراغ تن از درد

یاران من بیایید

با دردهای تان

و زهر دردتان را

در زخم فلب من بچکانید.

                  احمد شاملو